گزارش جهانی کمک های بشردوستانه 2021 به یک سال استثنایی نگاه می کند. در سال 2020، همه‌گیری کووید-19 جهان را فرا گرفت، نیازهای موجود را ترکیب کرد و به بحران‌های جدید دامن زد. میلیون‌ها نفر دیگر به کمک‌های بشردوستانه نیاز داشتند و تعداد درخواست‌های بشردوستانه سازمان ملل بیش از نصف افزایش یافت (از 36 مورد در سال 2019 به 55 مورد در سال 2020). با این حال، کمک های بشردوستانه بین المللی برای دومین سال متوالی کاهش یافته است. نیازهای ناشی از تأثیرات کووید-19 منابع را از نیازهای دیگر منحرف می‌کند. نحوه انجام پاسخ‌های مالی، ضعف‌های سیستم فعلی و توانایی آن در برآوردن نیازهای مردم را آشکار می‌کند، و همچنین نقش کلیدی بازیگران غیرانسانی را در زمینه‌های بحران برای اطمینان از پاسخ و بهبودی مؤثر برجسته می‌کند. این گزارش چشم انداز تامین مالی بحران کنونی را روشن می کند، چه پیشرفت هایی حاصل شده است و اگر می خواهیم هدف بازسازی بهتر را محقق کنیم، باید به چه حوزه هایی توجه شود.

تأثیرات کووید-19 بر بحران‌های موجود به این معنی است که نیازهای بشردوستانه در سال 2020 بیشتر از همیشه بوده است.

در سال 2020، برآورد شد که 8/243 میلیون نفر در 75 کشور به کمک های بشردوستانه نیاز دارند. این تعداد 19 میلیون نفر دیگر و 10 کشور بیشتر در مقایسه با سال 2019 است. هفت کشور معادل بیش از نیمی از جمعیت خود نیازمند کمک بودند.

تعداد کشورهایی که بحران طولانی مدت را تجربه کرده اند در شش سال گذشته دو برابر شده و به 34 کشور رسیده است. جمعیتی که در این کشورها زندگی می کنند میانگین نرخ واکسیناسیون تک دوز 4/2 درصدی دارند که به طور قابل توجهی کمتر از نرخ 5/12درصدی سایر کشورهای در حال توسعه است.

تعداد افراد آواره همچنان به رشد خود ادامه داد و با افزایش 4/3 درصدی به 1/82 میلیون نفر رسید که بیش از نیمی از آنها در کشورهای در معرض خطر بالای تأثیرات کووید-19 زندگی می کنند.

آسیب پذیری زنان و دختران در محیط های بشردوستانه با تأثیرات همه گیری کووید-19 تشدید شده است. با این حال، تحقیقات ما نشان می‌دهد که آنها اغلب در تفسیر داده‌ها گم شده‌ و این امر باعث می‌شود که براورد نیازهای فعلی و آینده آنها را محدود می کند.

فقر و بحران همیشه به طور جدانشدنی به هم مرتبط بوده اند و این رابطه در شرایط کنونی آشکار است. کشورهایی که ذاتاً در برابر شوک آسیب پذیر هستند، کمترین ظرفیت را برای مدیریت در هنگام وقوع بحران دارند. بین سال‌های 2010 تا 2020، فقر شدید در کشورهای آسیب پذیر 8 درصد رشد کرده است در حالی که در کشورهای دیگر 63 درصد کاهش یافت. کشورهای آسیب پذیر اکنون دو سوم مردم جهان را تشکیل می دهند که فقر شدید را تجربه می کنند.

تقریباً همه افرادی که در کشورهای آسیب پذیر و در فقر شدید زندگی می کنند در مکان هایی قرار دارند که در معرض خطر زیاد یا بسیار زیاد ناشی از تأثیرات همه گیر کووید-19 شناسایی شده اند.

کووید-۱۹ ناامنی غذایی را افزایش داده است، چیزی که به طور نامتناسبی بر افراد فقیر تأثیر می‌گذارد و نیازهای بشردوستانه بیشتری را ایجاد می‌کند.

در سال 2020، کمک های بشردوستانه بین المللی به 9/30 میلیارد دلار رسید و حمایت از نیازهای بشردوستانه غیرکوویدی کاهش یافت. تحلیل این گزارش نشان می دهد که علی‌رغم نیاز بی‌سابقه، کمک‌های بشردوستانه بین‌المللی نه افزایشی بوده و نه کاهش. کمک‌های بشردوستانه بین‌المللی بین سال‌های 2012 و 2018 به طور متوسط 12 درصد در سال رشد داشته است که دو سال گذشته را در تضاد با روندهای قبلی قرار می‌دهد.

بین سال‌های 2019 و 2020، کمک‌های بشردوستانه بین‌المللی از سوی دولت‌ها و مؤسسات اتحادیه اروپا در 1/24 میلیارد دلار آمریکا متوقف شد، زیرا بریتانیا کمک‌ها را تقریباً یک سوم (29 درصد) و عربستان سعودی بیش از نیمی (53 درصد) کاهش داد.

14 نفر از 20 کمک کننده عمومی بودجه را افزایش دادند و آلمان بیشترین کمک را با 29٪ افزایش داشت. با این حال، همه اهداکنندگان به جز سوئیس، سطح بودجه خود را برای نیازهای بشردوستانه غیر مرتبط با کووید-19 در مقایسه با سال 2019 کاهش دادند.

کمک های مالی از سوی اهداکنندگان خصوصی نیز در سال 2020 متوقف شد (میزان 6.7 میلیارد دلار)

سطوح بی سابقه نیازهای بشردوستانه با کمبودهای بی سابقه بودجه برآورده شد و یمن بدترین آسیب را دید. درخواست های هماهنگ شده توسط سازمان ملل، مقیاس نیاز و کفایت پاسخ مالی را نشان می دهد.

الزامات تجدیدنظر هماهنگ شده توسط سازمان ملل در سال 2020 به میران 27 درصد رشد کرد و به رکورد 8/38 میلیارد دلار رسید. الزامات درخواست تجدیدنظر برای کشورهایی که در سال 2020 با بحران طولانی مواجه شده اند، به طور متوسط 39 درصد نسبت به سال 2019 افزایش یافته است. تعداد درخواست ها نیز افزایش یافته است، از 36 به 55 مورد، که 17 مورد آن صرفاً در پاسخ به تأثیرات همه گیری بوده است.

این درخواست‌ها در مجموع تنها 52 درصد تأمین مالی شده‌اند که منجر به بزرگ‌ترین کسری بودجه شده که تاکنون دیده شده است (یعنی 8/18 میلیارد دلار). در این میان، نیازمندی‌های مربوط به کووید-19 حتی بدتر از آن تامین می‌شد و تنها 40 درصد از بودجه مورد نیاز ارائه شد. ده نفر از بزرگترین دریافت کنندگان کمک های بشردوستانه بین المللی عمدتاً بدون تغییر باقی می مانند، اما سهم آنها از کل بودجه به پایین ترین سطح خود در یک دهه گذشته کاهش یافته است. میلیاردها دلار به سمت تأثیرات بشردوستانه این بیماری همه گیر منحرف شده است، اگرچه این بودجه نیز بسیار کمتر از مقدار مورد نیاز است.

  این گروه از کشورها 57 درصد از کل کمک های بشردوستانه بین المللی را در سال 2020 دریافت کردند که نسبت به 66 درصد در سال 2019 کاهش یافته است.

آنها در سال 2020 میزان 3 میلیارد دلار کمتر از سال 2019 برای نیازهای غیرمرتبط با کووید-19 دریافت کردند که نشان می دهد بودجه آنها به دلیل همه گیری منحرف شده است.

یمن به طور خاص شاهد کاهش قابل توجهی در مجموع بودجه دریافتی، به میزان 9/1 میلیارد دلار نسبت به سال قبل بود.

کمبود بودجه مزمن و فزاینده در کنار ماهیت درازمدت فزاینده بحران‌ها، پیوستن به پاسخ‌های بشردوستانه، توسعه و صلح را ضروری می‌سازد. همچنین استفاده از انواع مختلف منابع مالی، حصول اطمینان از انسجام آنها با پاسخ های بشردوستانه برای رفع نیازهای جمعیت آسیب دیده از بحران، بسیار مهم است.

بازیگران توسعه، از جمله بانک های توسعه چندجانبه در کشورهایی که بحران را تجربه می کنند، به طور فزاینده ای فعال شده اند و بخش فزاینده ای از کمک ها را در قالب وام ارائه می کنند. کمک های رسمی برای توسعه به کشورهایی که با بحران مواجه هستند در سال های اخیر به شدت افزایش یافته است. در حالی که humanitarian ODA در حال رشد است، development ODA بزرگترین منبع کمکی بین المللی است. امکان ردیابی جریان های مالی توسعه مانند جریان های بشردوستانه، به ویژه در سطح ملی، وجود ندارد. بهبود در دسترس بودن داده ها در این زمینه به افزایش انسجام و هماهنگی توسعه و پاسخ های بشردوستانه و اثربخشی و کارایی کلی کمک به کشورهای بحران زده کمک می کند.

کووید-19 انگیزه ای برای بهبود اثربخشی و کارایی واکنش های بشردوستانه ایجاد کرده است. پیشرفت‌های امیدوارکننده‌ای در این زمینه حاصل شده است، اما تعهدات بزرگ هنوز محقق نشده است.

سیستم بشردوستانه حتی قبل از همه گیری در حال مبارزه بود. همیشه منابع مالی کمتر از حد مورد نیاز در دسترس بوده و به جای پیش‌بینی و کاهش ریسک ناشی از شوک‌ها، اتکای بیش از حد به واکنش در هنگام وقوع بحران وجود داشته است. کووید-19 احتمالاً فشار غیرقابل کنترلی را حتی بر مؤثرترین سیستم وارد می کرد و ضعف های فعلی را در کانون توجه قرار داده است. برای بازسازی بهتر، باید پیشرفت در اصلاح ارائه کمک‌های بشردوستانه تثبیت و تسریع شود. این امر نیاز به همراهی و هماهنگی با مداخلات مؤثرتر توسعه و ایجاد صلح در کشورهایی دارد که دچار بحران هستند. داده ها و تجزیه و تحلیل ارائه شده در این گزارش، پایه شواهد جامعی را در مورد کمک های بشردوستانه فراهم می کند تا نشان دهد که در کجا به توجه و اقدام نیاز است.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *